Het zal jullie niet ontgaan zijn maar boten en kajaks in het bijzonder zijn geen zielloze voorwerpen. Een kajak heeft karakter, individuele eigenschappen en elke schram, elke deuk is een stille getuige in hun levensverhaal.

Toen ik laatst de loods binnen kwam, hoorde ik vier, vijf boten tegen elkaar fluisteren. In een emotionele nostalgische bui deed de ene kajak tegen de andere zijn petite histoire. De kajak vertelde hoe hij in zijn jonge jaren twee, drie keer per week uit het rek genomen werd. Hij was telkens blij als zijn baasje hem op de remork laadde om in binnen- en buitenland rivieren af te varen. Onderweg kon hij dan ronduit over zijn avonturen vertellen terwijl hij zachtjes door het water kliefde. Ook het wekelijks tochtje doorheen het kanaal deed hem telkens zichtbaar deugd. Samen onderweg voor wat trainingskilometers, een toertje en een pintje. Een lach, een grol en ondertussen het water voelen passeren langs de boeg…

De andere kajaks knikken instemmend. Hier en daar pinkt er eentje een traan weg. Onze boot vertelt verder met weemoed in de stem. Het laatste jaar ziet zijn baasje hem amper nog staan. Slechts een enkele keer is hij van stal gehaald. Hoewel hij toen zijn uiterste best heeft gedaan om het zijn baasje zo aangenaam mogelijk te maken. Onze kajak weet niet waaraan het ligt. Er is nochtans geen andere boot in het spel. Waarom komt zijn baasje niet meer varen? Heeft hij geen tijd meer? Heeft hij andere hobby’s? Is het baasje te oud geworden of heeft ie iets voor gehad waardoor hij niet meer varen kan? Andere boten vertellen spontaan over de korte tussenstops van hun baasjes, maar het blijft speculeren.

Ook zijn er boten die zich in het verhaal mengen en opperen dat ze niet te hard moeten zeuren. Omdat zij lekker droog binnen liggen. Terwijl er andere kajaks moeten wachten op een plaatsje in de loods. Er is er zelfs eentje die vanuit de hoek roept: “Dat is hier geen rusthuis hé”. Gemor en geroezemoes vult de hangaar. Het is duidelijk dat het pijn doet bij onze vergeten vrienden dat hun leven enkel nog bestaat uit het lijdzaam toekijken hoe andere boten het ene avontuur na het andere beleven. Dit terwijl het enige water dat zij nog zien de druppels zijn die door het lek van het dak vallen.

Vaarder en niet varende bootbezitters… Onze loodsen zitten goed vol. Zoals jullie weten hebben we een “puntensysteem” om ervoor te zorgen dat onze loodsen gevuld zijn met boten die effectief bevaren worden. Enkele leden zijn niet aan hun minimum vaarpunten geraakt (ook niet na aftrek van de blauwalgperiode). Dit betekent dat indien er nieuwe (leden met) boten bij komen er een lotje getrokken zal worden om plaats te maken. Natuurlijk houden we rekening met bijzondere omstandigheden die er voor gezorgd hebben dat je in 2018 niet voldoende hebt kunnen varen. We gaan met andere woorden ook zorgvuldig te werk in het afwegen of jouw naam in de tombola zal opgenomen worden of niet. En vaar ze in 2019!!!